Яе хацелi спалiць яшчэ даўно. Заўсёды хацелi. Але Яна, няўлоўная, нязломная, жыла. Хавалася ў цесных кватэрах, за пазавешванымi вокнамi, за надзейна зачыненымi дзвярыма, а потым, набраўшыся моцы, не стрываўшы, вырывалася на вулiцу….
I вось – чарговы раз Яе хацелi спалiць. Схапiлi проста на плошчы, знянацку, звар’яцела, жорстка… Рагаталi, здзеквалiся, бессаромна цягалi за валасы, плявалi ў вочы. Менавiта праз вочы, вялiкiя, сiнiя-сiнiя, казалi, Яе i зненавiдзелi. Але цi не ўсё роўна: цяпер Яе штурхалi на вогнiшча… на той самай плошчы, дзе i схапiлi…
Палiлi цёмнай ноччу, але тым не менш сабралiся людзi. Нямым натоўпам стаялi i назiралi. Не сцiхаў засмучаны вецер, а з неба буйнымi сняжынкамi падала сумленне…
У Яе растрапаных валасах блыталiся думкi, патаналi словы, зацiхалi сэрцы: Няўжо…? А Яна бясстрашна i ўпэўнена глядзела сiнiмi-сiнiмi вачыма на тых, хто свiдраваў Яе позiркам. Яна давала/дазваляла iм апошняе – «напiцца» той сiнявы…
Ёй маглi даць крылы – i Яна б выратавалася. Але нi ў кога iх не было. У адных адабралi, а другiя самi па дурасцi ўжо стагоддзi назад выкiнулi iх на сметнiк. Iх – адзiную магчымасць выратавання…
Чарговы раз Яе хацелi спалiць. I спалiлi… У шалёным, языкатым полымi памiрала жыццё… Сярод мноства такiх самых жыццяў, i ў адначассе ў адзiноце, бо кожнае з тых берагло толькi самое сябе.
Не было нiчога… Толькi белы снег, чырвоны агонь…i зноў снег… А потым не стала i iх: пачысцiлi, падмялi тратуарчыкi, спешна развесiлi каляровыя стужачкi…
I ўсё стала б ранейшым.
Каб не памяць – сiняя-сiняя… I яшчэ…
У цеснай кватэры, за пазавешванымi вокнамi, сваё першае слоўца вымавiла дзiця – слаўная дзяўчынка з вялiкiмi сiнiмi-сiнiмi вачыма…
|
РЕСУРСЫ 
